Ik mis het persoonlijke contact, maar geniet van de creativiteit die je overal ziet

 

Nicole Rodijk, HR manager bij Toray Advanced Composites vindt de huidige situatie die is ontstaan door de coronacrisis nog steeds onwerkelijk. Ze mist het persoonlijke contact en daarmee de feeling met de verschillende afdelingen en medewerkers binnen het bedrijf. Een prettige bijkomstigheid is dat ze nu meer tijd heeft voor dingen die voorheen bleven liggen. En dat ze regelmatig wordt verrast door de creativiteit die collega’s aan de dag leggen om hun werk toch zoveel mogelijk doorgang te laten vinden.

 

Nicole: “Tot voor kort maakten wij deel uit van Ten Cate, maar nu horen we officieel bij Toray. Toray Advanced Composites is een toonaangevende leverancier van thermohardende en thermoplastische composietmaterialen. Deze materialen worden gebruikt voor de productie van lichtgewicht constructies in de nieuwste generatie van vliegtuigen en voor de satelliet- en ruimtevaartindustrie. In Nederland zijn we met ongeveer 140 collega’s waarvan ongeveer 60% in de productie werkzaam is en 40% in ondersteunende / ontwikkelafdelingen”.

 

Wat zijn tijdens deze crisis de grootste uitdagingen voor jullie als bedrijf?
“Vooralsnog draait het werk in de fabriek min of min door zoals voorheen. De veiligheid van onze medewerkers staat altijd voorop en vooral in deze tijd is het extra opletten. We houden het scherp in de gaten dat we medewerkers gezond houden – ook als dat betekent dat er nu een paar medewerkers thuiszitten met verkoudheidsklachten waar ze zich normaal gesproken nooit ziek voor hadden gemeld. Maar ja, dat zijn de regels van dit moment nu eenmaal. In de fabriek werken mensen in tweetallen, waarbij de voorgeschreven afstand van 1,5 meter uit elkaar kan worden aangehouden. Op kantoor werken we met wisseldiensten: de collega waarmee ik samen op de HR-afdeling zit, is bijvoorbeeld ’s ochtends aanwezig en ik doe zelf heel veel dingen telefonisch. Hetzelfde geldt voor engineers: wat ze thuis kunnen doen, doen ze thuis. Als er specifieke zaken op kantoor moeten worden geregeld, komen ze naar de locatie. Tweede focuspunt voor ons bedrijf is natuurlijk dat er voldoende orders binnen blijven komen, maar daarvoor zijn we afhankelijk van derden. Als leverancier van materiaal dat voornamelijk bij de productie van vliegtuigen wordt gebruikt, zien we logischerwijs wel dat bestellingen op dit moment wat teruglopen”.

 

Wat zijn je ervaringen momenteel als HR Manager?
“Een belangrijke reden waarom ik voor het HR-vak heb gekozen, is dat ik het fijn vind om met mensen te werken. En dan is het wel even schakelen wanneer je juist het persoonlijke contact nu moet missen! Onze wekelijkse bijeenkomst met leidinggevenden op dinsdagochtend doen we nu virtueel. Dat gaat al een stuk makkelijker dan in het begin en je merkt ook dat er heel efficiënt zaken worden afgehandeld omdat iedereen het kort houdt. Maar ook hier mist het sociale contact. Mensen weten mijn HR-collega en mijzelf nog steeds te vinden voor vragen: als we niet fysiek aanwezig zijn, dan bellen ze of stellen ze de vraag via hun leidinggevende. Ik heb dus niet het idee dat we ‘minder bereikbaar’ zijn. Voor mij is het grootste knelpunt dat je door het werken op afstand minder gevoel hebt bij wat er leeft en sommige dingen ook gewoon aan je voorbij gaan. Wat wel weer fijn is, is dat ik nu tijd heb om allerlei documenten bij te werken die door de overgang van Ten Cate naar Toray moeten worden aangepast.

Ik werk samen met mijn man vanuit huis en we runnen ook samen het huishouden. Met twee kleine jongens van twee en zes is dat af en toe best een uitdaging. Maar het heeft ook veel leuke kanten, je moet gewoon niet te ver vooruit kijken”.

 

Hoe houd je medewerkers geïnformeerd en verbonden?
“Eigenlijk hebben we aan de informatievoorziening richting medewerkers niet zo heel veel aangepast sinds het uitbreken van de crisis. We houden mensen op de hoogte zoals we dat altijd doen: mededelingen ontvangt iedereen per e-mail en in de fabriek hangen diverse informatieborden met dingen die mensen moeten weten. Ik moet ook eerlijk zeggen dat het aantal corona-gerelateerde vragen wel meevalt en ik heb ook niet het idee dat mensen zich in deze situatie onveilig voelen. Wat we wel specifiek voor het vele thuiswerken hebben geregeld, is dat voorheen veel medewerkers een NS Business Card hadden om met openbaarvervoer naar hun werk te komen. Deze hebben we omgezet naar een reiskostenvergoeding omdat dat nu gewoon beter past.

 

Wat we ook altijd hadden, is dat medewerkers mochten sporten onder werktijd: twee keer per week kwam er een personal trainer die bootcamplessen gaf aan groepjes medewerkers. Deze organisatie informeert onze medewerkers nu virtueel over hoe ze thuis kunnen sporten en gezonde gerechten kunnen maken en dergelijke. We hebben ook een app groep waar medewerkers elkaar op de hoogte houden over hoe ze fit blijven: filmpjes van collega’s die een invulling geven aan vanuit huis sporten. Heel leuk om te zien.

 

Zijn er ook positieve kanten van de crisis te benoemen?
Ik vind het mooi om te ervaren hoe creatief mensen worden om dingen toch gewoon door te laten lopen. Hoe er plotseling relatief eenvoudig ook heel veel dingen op afstand kunnen worden geregeld. Zoals bijvoorbeeld een virtuele demonstratie voor een nieuw tijdsregistratie systeem.

 

Het zijn uitdagende tijden, maar ook daar moet je maar het positieve van inzien. Je dagen zien er nu eenmaal gewoon anders uit en je moet meerdere ballen in de lucht houden. Je kinderen bezighouden, les geven en er tegelijktijdig voor zorgen dat je werk af is. Het strakke ritme van dagen en weken die telkens hetzelfde verlopen is er niet meer. Sommige dagen begin je met een rondje hardlopen, andere dagen gelijk met werk. De ene dag eet je warm tijdens de lunch, de volgende dag een broodje achter de PC. En we vinden met zijn allen toch nieuwe vormen van gezamenlijkheid: wij hadden bijvoorbeeld onlangs een straatbingo: iedereen bracht twee cadeautjes in die op een tafel midden op straat werden gedeponeerd. Vervolgens speelde ieder vanaf de eigen oprit mee met de buurvrouw die via een microfoon de getallen opriep – en iedereen was er bij, want iedereen had de tijd!